Czasami człowiek mówi:

„Wiem, że Bóg mnie kocha.”

Ale jego ciało nadal żyje tak, jakby było samo.

I właśnie tutaj zaczyna się temat ucieleśnionej traumy.

Bo trauma to nie tylko trudne wydarzenia z przeszłości.
To również to, co wydarzyło się w naszym wnętrzu i nigdy nie zostało bezpiecznie przeżyte.

Czasami ktoś dawno odszedł.
Sytuacja się skończyła.
Dom rodzinny już nie istnieje.

A jednak ciało nadal żyje w napięciu.
Jakby zagrożenie ciągle trwało.

I człowiek często nawet tego nie rozumie.

Modli się.
Pracuje nad sobą.
Czyta książki.
Próbuje „myśleć pozytywnie”.

A mimo tego dalej:
– zaciska szczękę,
– nie umie odpoczywać,
– żyje w kontroli,
– reaguje lękiem,
– boi się odrzucenia,
– odcina się od emocji,
– albo funkcjonuje w ciągłym „muszę”.

Bo ciało pamięta.

Ciało pamięta napięcie.
Ciało pamięta chaos.
Ciało pamięta życie bez bezpieczeństwa.

I bardzo często człowiek próbuje rozwiązać problem tylko duchowo albo intelektualnie, podczas gdy jego układ nerwowy nadal żyje w trybie przetrwania.

To ważne:

można kochać Boga i jednocześnie mieć straumatyzowany układ nerwowy.

To nie jest brak wiary.

Człowiek jest jednością ducha, duszy i ciała.
I czasami duch zna Prawdę, ale ciało jeszcze nie umie jej przeżywać.

Dlatego tak wiele osób żyje w wewnętrznym rozdarciu:

„Wiem, ale nie czuję.”
„Rozumiem, ale nadal się boję.”
„Chcę zaufać, ale moje ciało ciągle jest spięte.”

I właśnie tutaj potrzebujemy ogromnego rozeznania.

Bo nie każda reakcja jest „brakiem zaufania”.
Nie każda emocja jest problemem duchowym.
Nie wszystko rozwiązuje się przez większą presję na siebie.

Czasami organizm po prostu przez lata nauczył się żyć w alarmie.

Ciało nie reaguje na teorię

Kilka lat temu bardzo poruszyła mnie książka Strach ucieleśniony.

To jedna z tych książek, które pomagają zrozumieć, że trauma nie mieszka tylko w psychice.
Ona zapisuje się również w ciele, układzie nerwowym i automatycznych reakcjach człowieka.

Autor pokazuje, że ciało nie jest naszym wrogiem.
Ono często przez lata próbuje nas chronić najlepiej, jak potrafi.

I myślę, że to jest coś bardzo ważnego:
ciało nie reaguje na teorię.

Ciało reaguje na doświadczenie bezpieczeństwa.

Dlatego zdrowienie nie zaczyna się od „naprawiania siebie”.
Zdrowienie zaczyna się od zatrzymania.

Od zauważenia:

„Co się teraz dzieje w moim ciele?”
„Gdzie żyję w napięciu?”
„Czego tak naprawdę się boję?”
„Przed czym próbuję się chronić?”

Od automatu do obecności

Dopóki człowiek jest odcięty od swojego wnętrza, bardzo często żyje automatycznie.

Reaguje zamiast wybierać.
Chroni się zamiast żyć.
Kontroluje zamiast ufać.

A prawdziwa wolność zaczyna się wtedy, gdy między bodźcem a reakcją pojawia się świadomość.

Mała przestrzeń.
Oddech.
Obecność.

I właśnie tam rodzi się wolność.

Nie w przemocy wobec siebie.
Nie w udawaniu pokoju.
Nie w religijnej masce.

Ale w Prawdzie.

Powrót do życia

W takim miejscu człowiek zaczyna powoli odzyskiwać kontakt:
– ze swoim ciałem,
– z emocjami,
– z własnym wnętrzem,
– z bezpieczeństwem,
– z Bogiem,
– i z życiem.

To proces.

Powolny.
Delikatny.
Prawdziwy.

Bo uzdrowienie nie polega na tym, że człowiek „już nic nie czuje”.

Uzdrowienie polega na tym, że nie musi już całe życie walczyć o przetrwanie.

I może w końcu zacząć żyć.

Zatrzymanie

Na koniec zatrzymaj się na chwilę.

Nie analizuj.
Nie oceniaj siebie.
Po prostu pobądź przy tym, co się teraz w Tobie dzieje.

Co moje ciało próbuje mi dziś powiedzieć przez napięcie, które noszę?

W których miejscach mojego życia nadal żyję bardziej z lęku niż z Prawdy?

Gdzie dzisiaj mogę dać sobie odrobinę bezpieczeństwa zamiast kolejnego „muszę”?